mam spore zastrzeżenia do tez tego artykułku

Ale czy Wy uważacie że nauczyciele rzeczywiście nadmiernie się "spoufalają" z uczniami?

--------

Co drugi dzień z polskiej szkoły wylatuje nauczyciel - przez ostatnie dwa lata ponad 320. Broniąc się przed agresją uczniów, pedagodzy wchodzą z nimi w układy towarzyskie - piją, częstują narkotykami, uprawiają seks

Fot. Adam Kozak / AG

Minister edukacji Roman Giertych, prezentując rządowy program ''zero tolerancji'' mówił: - To program zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli, którym szkoła nie odpowiada. Dla takich osób w szkole nie będzie miejsca

0-->

Przykłady tylko z ostatnich tygodni szokują. W gdańskim liceum nauczycielka języka francuskiego uprawiała seks z uczniami, którzy byli zagrożeni z jej przedmiotu. Najgorszy uczeń osiem razy poprawiał ocenę w łóżku nauczycielki. We Wrocławiu 28-letnia nauczycielka angielskiego organizowała w swoim domu imprezy. Zbierała pieniądze na alkoholowo-narkotykowe libacje dla uczniów. W gimnazjum w Piekarach Śląskich pijaną nauczycielkę historii zatrzymali policjanci. Za zachowanie odpowie także przed sądem grodzkim.

W Szczecinie od kilku dni mówi się o nauczycielce, która zaprezentowała wdzięki w pisemku pornograficznym.

To o takich pedagogach mówił minister edukacji Roman Giertych, prezentując rządowy program "zero tolerancji": - To program zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli, którym szkoła nie odpowiada. Dla takich osób w szkole nie będzie miejsca - przekonywał.

Garść liczb: w ciągu dwóch ostatnich lat zawieszono w pełnieniu obowiązków lub wyrzucono ze szkół 321 nauczycieli. Niby mało - to promil wszystkich pedagogów - ale, niestety, czarne owce psują wizerunek całego grona nauczycielskiego.

Dr Marek Szopski, socjolog: - Między uczniem a nauczycielem tworzone są jakieś koleżeńskie więzi. To okazuje się zgubne, bo większość z tych "nowoczesnych" nauczycieli gubi się i po jakimś czasie zaczynają się kłopoty.

- Dawniej takie rzeczy były nie do pomyślenia - mówi hrabina Natalia Sobańska. - Nauczyciele odznaczali się dużą wiedzą i mieli szacunek u uczniów. Ale przede wszystkim był dystans między uczniem a pedagogiem. Dziś nie ma już takich postaci, żeby były autorytetami w szkole.

Spoufalanie się z uczniami nie podoba się także prezesowi Związku Nauczycielstwa Polskiego Sławomirowi Broniarzowi: - Młodzież ma podążać za przykładem nauczyciela, a nie nauczyciel ma schodzić do poziomu uczniów, bo wówczas wkraczamy w patologię szkolną.

I dlatego co chwila wybucha skandal. Czy jest sposób, jak temu zaradzić? Tak - większa władza nauczyciela, wyposażenie go w narzędzia, które pomogą dyscyplinować młodych. Takie zapisy sa w programie "zero tolerancji". - Dzieci szanowane i traktowane poważnie będą odwzajemniały się nam dokładnie tym samym - mówi Sławomir Broniarz.

ŹRÓDŁO:

przez przypdek obejrzałam odcinek Boston Public...i fajna scena,w której uczeń przychodzi do nauczyciela-chciał zaprzyjaxnic sie z jego rodziną...pedagog zdecydowanie odparł-"jestem nauczycielem-rozumiesz?...nie wolno mi kolegować sie z uczniami"

powiem szczerze...mysle,że to co podaje prasa to czubek góry lodowej,wystarczy zasięgnąc języka wsród uczniow szkłół srednich...wspólne imprezowanie,wyjazdy,zapraszanie na spotkania,spozywanie tam alkoholu,podważanie autorytetu nauczycieli zdystansowanych ..i wiele wiele innych

tajemnica poliszynela są "prezenty" dla nauczycieli...

ale oczywiście zaraz krzyknie sie,że to marginalne sprawy...nie znam skali ale wiem,że wystepują

w tak skorumpowanym społeczeństwie trudno dzis o czyste relacje gdziekolwiek (mówię uogólniając)

a reportaż o częstochowskim technikum ogladaliście?...kilku nauczycieli wobec których toczy sie postepowanie,kilku odsunietych...

mozna oczywiście dyskutowac o tym,czy prasa dorabia nam gebę,czy ta gebe dorabiamy sobie sami...jednak mysle,że warto o takich rzeczach pisać...dziala to w pewnym sensie odstraszajaco

zamykanie uszu nic nie da, poza tym,że bedzie cicho:-)

ale kto zamyka? te uszy?

tylko ciekawi mnie skala zjawiska.

hmm...

jestem bardzo otwartym nauczycielem na problemy uczniów.  Nie spoufalam się  z nimi.

Mam dość dużą wiedzę i to nie tlko  w moim mniemaniu ale także wg uczniów.

Zaistaniała nawet taka sytuacja: jestem na opiece gdyż moja młodsza córka choruje, starsza rano dowożę do szkoły, a dzieciaki pytają: przyjdzie dziś [pani, ja im na to że jeszcze nie!  nie będa musieli się uczyć!

Oni na to: Wolimy się uczyć, ważne żeby pani była!

Qrcze jakże to mobilizuje. Przyjdę od środy do piątku - bp komuś zależy...

Nie zamykam uszu na prośby dzieciaków, nawet mamy skrzynkę "Nasze sprawy" gdzie uczniowe piszą co je boli, co jest nie tak! i co dzień to czytam i staram się zmienić!

Do tego jestem nauczycielem, który uczy młodsze dzieciaki (I-III) a one na to kiedy pani wreszcie wróci. I to jest motywacja!!! Oni mnie potrzebują, a ja ich!, zeby zdzialać, żeby tworzyć

wszyscy do jednego wora???

tak samo jak politycy  są ok. i są do d/......

jasne, ale przecież nie wszyscy nauczyciele są dą ... zjawiska..

wszyscy do jednego wora???

tak Gusiu tak to działa i jest ze społecznego punktu widzenia normalne

a ci co w tym worze,ci co dobrze wykonuja swoją pracę ( i nie wg wlasnych standardów,ale wg ocen  ludzi kompetentnych do ich dokonywania), nie powinni sie oburzac,że w nim są ale oburzać sie na tych dzieki ,którym do niego trafili

ot tyle

bo nie da sie ukryc,że wietrzenie w oswiacie by sie przydalo

jaka skala?

na około setkę poznanych w pracy w ciągu paru lat, wyraźnie spoufalających się było może 5 nauczycieli, czyli zaledwie ...5%

w moim osobistym byciu uczennicą - jeden taki osobnik

ale tak głosno trabi się o zjawiskach (moim zadaniem) marginalnych, że człek głupieje od tej ...łyżki dziegciu w beczce miodu ;-(

moje spostrzeżenia są podobne jak u przedmówczyni, ale wlaśnie zgłupłęm czytając to prasowe dzieło.

Ja mam raczej, także jako rodzic, odczucia takie, że nauczyciele się ZA MAŁO "spoufalają"

Tzn za mało życzliwości, brak czasu dla ucznia, brak możliwości pogadania z nauczycielem. Nadal są w pracy nauczycielew ze "starej dobrej szkoły" - tzn szkoły wrzeszczenia na ucznia, autorytetu a priori i niesłuchania dzieci.

A "konsultacje" nauczyciel pewnego zaprzyjaźnionego gimnazjalisty ma dla uczniów w.. czasie gdy oni mają lekcje

mówilismy o spoufalaniu sie co niesie za soba bezceremonialność,swobodę i zazyłość...

to o czym piszesz Marku nie ma nic wspólnego ze spoufalaniem się,jest to zdrowa zyczliwośc,oparta na odpowiedzialności...co wcale nie wyklucza pewnej hierarchii stosunków panujacych pomiedzy uczniami a nauczycielami

i takie stosunki sa konstruktywne

spoufalanie sie jest zazwyczaj zasłona dymna kryjaca brak kompetencji nauczyciela,na zasadzie...jak bede równiacha to mnie beda lubili więc w razie ewentualnej wpadki bede mial zaplecze w postaci "uznania" uczniow

ale tak naprawdę ,spoufalanie sie robi szkode spoufalaczom,bo wczesniej czy póxniej młodziez dorasta i widzi kto ile był wart

mialam kiedys taka nauczycielke,uwazala,że luxnie stosunki z uczniami świadcza o jej nowoczesnosci...na poczatku bylo ok,ale szybko uczniowie zaczeli sobie pozwalac na zbytnia swobodę,co oczywiscie zaczeło ja uwierać...

postanowila ustalić granice...hm...w odpowiedzi stało sie tak,że zostala obdarzana nieznosnymi epitetami w postaci..."A,za talerz zupy daje d..."

nie dalo sie odwrócic tego na co sobie sama zapracowala,sama odeszla

myślę że raczej do TAKIEJ SAMEJ Renato

obawiam się że do jednej z wielu takich

-----------

mam więc apel do Koleżanek/Kolegów dyrektorów G.

czy moglibyście w ramach nadzoru nad jakością Waszych usług sprawdzić jak nauczyciele ustalają zasady komunikowania się i konsultowania z uczniami spraw poza lekcjami?

Jaki dostęp mają Wasi uczniowie do nauczycieli?

Nie jestem urzędnikiem. Czyli moja prośba wynika z troski a nie przerobu kontrolo-szkołogodziny:-)

----------

adoo, czasem wiem o czym mówimy;-)

z tym nieodwracalnym psuciem się spraw masz rację moim zdaniem

to najprostsza droga do wręcz nienawiści ucznió do nla

nauczyciel zaczyna od bycia "fajnym", brnie w kłopoty, próbuje to odwrócić a potem jest wrogiem - bo się popsuł a był "fajny"

wszyscy znamy ze szkół taki mechanizm

adoo, czasem wiem o czym mówimy;-)

no...to tak jak ja:-))

nie czepiam się, ale...

za mało życzliwości - ile to jest "za mało"? 

brak czasu dla ucznia, - jak rozumiesz brak? (brak to nie ma, to nieistnienie czegoś)

brak możliwości pogadania z nauczycielem. - jw

Nie czepiam się, ale "człek głupieje od tej ...łyżki dziegciu w beczce miodu" dokładanej przez nas samych.

to moze powiem ja jak to rozumiem:-)

"za malo" życzliwosci to dla mnie za duzo braku zyczliwosci

"brak czasu" to dla mnie brak czasu:-)

"brak mozliwosci"  to dla mnie  brak mozliwosci,co nie wyklucza braku checi,brak mozliwosci jest zwiazany często z brakiem czasu

no...same braki:-)

Renato

odpowiadam na pytanie renaty (bez litery) :-)

Jak wiemy - jakość to to co zadowala klienta (mniejsza o "zachwyca")

------------------

za mało życzliwości - ile to jest "za mało"? to taka życzliwość która mnie nie zadowala.

a konkretnie jest to w znanym mi przypadku niezyczliwość, burczenia, nieodpowiadanie na prośby o pomoc itp

-----------------

brak czasu dla ucznia, - jak rozumiesz brak? (brak to nie ma, to nieistnienie czegoś)

"brak" to taki eufemizm - oznacza - że mnie czas poświęcany np memu synowi nie zadowala

------------------

brak możliwości pogadania z nauczycielem. - jw

brak możliwości pogadania to brak możliwości pogadania - tzn tak mało czasu że mnie to nie zadowala albo wcale

-----------------

Nie czepiam się,

czepiasz:-)

za eufemizmy w dyskusji nie nalezy się czepiać bo to jest... czepianie się;-) Używa się ich do podkreślenia jak mocno coś nas ....no co? nie zadowala:-)

odbiorca naszych usług ma prawo być niezadowolony. NIC go nie obchodzi dlaczego my go nie zadowalamy. Obchodzi go że go nie zadowalamy:-)

No dobra - czepiam się.. i będę czepiała, bo taką mam naturę..;)

Jeśli piszesz, że

czas poświęcony "np memu synowi nie zadowala"
oraz
"możliwości pogadania - tzn tak mało czasu że mnie to nie zadowala", to ta wypowiedź już mnie satysfakcjonuje i już się nie czepiam, bo w sednie poruszanych w wątku spraw przytakuję.:) 

Jednak brak, to brak..,;-) bo chociażby -

jak przy "braku czasu" można mieć czas na pisanie na forum? ;-)

:)

Renato, pytasz
"W ilu naszych szkołach tak wyglądają spotkania z rodzicami, ilu nauczycieli nie słyszało, że można i trzeba inaczej?".

Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie w ilu szkołach tak jak opisałaś wyglądają spotkania z rodzicami. Może jednak były prowadzone na ten temat jakieś badania? Może OSKKO mogłoby przeprowadzić ankiety sondażowe na ten temat.

Nie umiem odpowiedzieć także na pytanie "ilu nauczycieli nie słyszało, że można inaczej". Znów, może dobrze byłoby takie ankietowanie przeprowadzić. Oczywiście, w ramach tych ludzkich nałogów, Marku.. ;-)

Apologia spoufalania

Jeszcze, Renato.., co nazywasz "dobrą komunikacją nauczycieli z rodzicami (i odwrotnie)?

Jak wiesz, że ten poziom komunikacji jest już "dobry"? 

Po czym ja mam rozpoznać, że osiągnęłam ten "dobry" poziom komunikacji z rodzicami i odwrotnie?

to proste:-)

dobry jest taki z którego jestem zadowolony

jesli rodzice cenią twoja pracę, uwżają komunikację za dobrą to jest dobra

oczywiście takie opinie bywaja niesprawiedliwe

ale od tego jest dyrektor by rozpoznał fałsze. To on jest organem nadzoru pedagogicznego i ma to wiedzieć. Gdy niesprawiedliwie cie ocenią, ma reagować. Gdy sprawiedliwie - też ma reagować:-)

Szukać dobrych narzędzi badania tego (najlepsze oczy i uszy:-)

...

ja szczerze takich ludzi podziwiam i oczywiście zazdroszczę

nie jest ich wielu

?

otwartość, zyczliwośc, zainteresowanie, pomoc itd. to nie jest spoufalanie się

spoufalanie to przekraczanie granic intymności, wkraczanie na teren zastrzeżony dla innych, bliskich osób np. przyjaciela, rodzica, sympatii

jesli robi to nauczyciel, terapeuta, lekarz to nadużywa w ten sposób swojej przewagi w układzie, który zawodowo nie może byc partnerski, a więc wykorzystuje swoją pozycję do podporządkowania sobie drugiego człowieka,

uczeń idzie na imprę do psorki, bo mu głupio odmówić, bo czuje się wyróżniony, bo go to kręci ze względu na smaczek zakazanego owocu, bo boi sie z nią zadrzeć, bo nauczono go byc grzecznym i uprzejmym wobec dorosłych, bo nie chce jej podpaść, bo jest od niej zależny (ze względu na układ ról społecznych) - ma więc znacznie bardziej ograniczoną swobodę wyboru niż w ukłądzie czysto partnerskim, gdy nikt od nikogo zawodowo lub społecznie nie zalezy

nauczyciel spoufala się z uczniem bo ma deficyty w rozwoju emocjonalnym, bo pragnie czuc się młodym, bo kręci go władza i podporządkowywanie sobie innych ludzi, bo to łatwy sposób na zyskanie sympatii (powierzchownej, ale jednak sympatii), bo oczekuje korzyści (np. seksualnych, materialnych), bo zalezy mu na popularności, bo mu nie wychodzą kontakty z dorosłymi, bo lubi manipulować innymi, bo źle sie czuke w skórze dorosłego

jego intencje nie są czyste i na dodatek nie wykazuje żadnej odpowiedzialności za ewentualne konsekwencje takich zachowań - egoistycznie zaspokaja swoje potrzebyt

ak więc spoufalanie się nauczyciela wobec ucznia jest manipulacją i w gruncie rzeczy ...nieuczciwością

niedojrzałość to takie bardzo łagodne słowo :-)

dla dzieci owszem

ale dla dziestolatka? ...bliżej mu do socjopatii niż do niedojrzałości ;-)

niedojrzałosć to dla nauczyciela taka udyplomatyczniona obelga;-)

spoufalnaie tutaj jest źle użyte, ale to i tak niedobry termin - nie sądzę, by to, co opisała Krasnoludek Zadyszek było posufalaniem. (Krasnoludku wpiszę Cie na liste tych, których nicki mnie rozczulają...)

Mnitserstwo pisze, że przykroczono granice... z róznych względów przekroczono - tego poro jest nawet dlatego, że nauczycieli jest 550 tys. a o niedostosowanych do zawodu zawsze łatwiej.

Jednego razu przyjscie do knajpki będzie posufalaniem, a innym razem nie.

a sparafrazuję stare powiedzenie dotyczace zamążpójścia...

a czy nie jest tak,że tych otwartych na kontakty,kumpli-nauczycieli młodziez lubi ale uczy sie u tych zdystansowanych,surowych i sprawiedliwych?

poza tym...kurcze...nauczyciel nie jest jedyna osoba do przyjaźnienia sie na świecie,sa przyjaciele,koledzy,rodzina,sympatie...

To co napisała Małgoś jest sama prawdę,chociaż wielu zaprzeczy :

nauczyciel spoufala się z uczniem bo:
- ma deficyty w rozwoju emocjonalnym,
-bo pragnie czuc się młodym,
-bo kręci go władza i podporządkowywanie sobie innych ludzi,
-bo to łatwy sposób na zyskanie sympatii (powierzchownej, ale jednak sympatii),
-bo oczekuje korzyści (np. seksualnych, materialnych),
-bo zalezy mu na popularności, bo mu nie wychodzą kontakty z dorosłymi, -bo lubi manipulować innymi,
-bo źle sie czuke w skórze dorosłego

Wielu ludzi,sa wśród nich nauczyciele,bardzo boią się stracić swoje "wenetrzne dziecko",boi sie doroslości,odpowiedzialności,dystansu związanego z wiekiem...czasu jednak zatrzymac sie nie da

jest czas na dzieciństwo,młodość,dojrzałość...niektórym,przejście z jednego etapu w drugi nastręcza wielu problemów

Tak jak dla jednych wspomniane "wewnętrzne dziecko"  może być zupełną bujdą, tak dla innych może być częścią ich osobowości i będą o tym prawdziwie przekonani.

I tak jak pierwsi zupełnie zignorują ów fakt, bądź jak Adaa, podkreślą rzekomą rolę strachu przed utratą tej części siebie, tak drudzy (ci przywiązani do tej części siebie i nie negujący jej) mogą nadawać znaczenie roli jaką dla nich pełni owe "wewnętrzne dziecko". 

I nie jest niczym złym mieć taką część w sobie będąc już i w wieku dojrzałym.

Jeśli owe "wewnętrzne dziecko" jest integralną częścią całości osobowości człowieka wtedy nie pojawia się uciekanie od dorosłości, odpowiedzialności, od spojrzenia z dystansem na siebie i innych.

Mechanizm działa. :) 

W konsekwencji taka osoba funkcjonuje jak najbardziej poprawnie, łącznie z zakresem swoich obowiązków służbowych.

Poza tym zgadzam się w całej rozciągłości z #36 i #31...;-)

hm...

Tak naprawde mamy w sobie wiele dzieci,w róznym wieku,ze wszystkich okresów swego dzieciństwa-od niemowlęctwa aż do wieku dojrzewania.

Mamy dziecko bardzo wrazliwe,które jest baza naszych emocji,rozbawione-dzieki któremu umiemy sie bawić,magiczne,które wierzy w inny wymiar swiata,madre -które wszystko wie i widzi,zna prawdę i mówi prawdę,

I wcale nie jestesmy jedną zintegrowaną osobowościa,bo gdyby tak było bylibysmy konsekwentni,nie mielibysmy wahań nastrojow z minuty na minutę...nie uwielbialiby niektórzy mowienia do nich "misiu", "słonko":-)

Na przykład dzis-ja...w przeciwieństwie do wczoraj nie uwazam,ze praca jest najwazniejsza sprawa w moim zyciu...dzis jestem hedonistka,wczoraj pracoholiczką...i to jest moim zdaniem ok,ze nie jestem zintegrowana osobowoscią:-))

wazne w tym wszystkim jest abym ze swoimi dziecieciami w sobie nie doprowadzila do tego,że chce pobawic się misiem  z tygrysm,albo bedąc tygrysem trafila na "misia":-))

łał!..se pofilozofowalam;-)

#35

hm.. ;-))

Aż tak poważnie zabrzmiało to co napisałam w poprzednim swoim poście? ;-) O rany.., słowa pisane/czytane czynią jednak cuda..;-))

Twoje podejście nawet zbliżone do mojego.. ;-) Szkopuł w tym, że trochę mijamy się z pojęciem tego zintegrowania..

Zintegrowanie w moim rozumieniu nie wyklucza wahań nastrojów ani pozwolenia sobie na pewną niekonsekwencję, nie zaprzecza też przytoczonej wcześniej odpowiedzialności, dystansowi...

Ot, taka pełnia barw czynów, doświadczeń, dążeń, nadziei połączona pewnym smakiem... 

Może czasem smaku za słodkiego groszku w kawałku jedzonego tortu... A jednak nie wyrzucam tego kawałka tylko delektuję się nim do końca, bo liczy się smak... Ten jeden smak.

Można pieścić w sobie DZIECKO WEW. i miec w pełni zintegrowaną osobowość. Jest nam ono niezbędna tak samo jak RODZIC WEW. i DOROSŁY . Problem w zachowaniu równowagi i adekwatności między naszymi działaniami i reakcjami a sytuacjami zew. niedorośli dorośli (w tym spoufalający się z uczniami n-le) to takie niedogłaskane społecznie ...dzikie dzieci :-)

Więcj o tym w teori Erica Berne'a  zw. analizą transakcyjną: 

Podstawą teorii jest teza o odczuwaniu przez człowieka potrzeby wsparcia ze strony innych ludzi. Aby mógł się on prawidłowo rozwijać psychicznie i fizycznie, musi otrzymywać od swojego otoczenia tzw. głaski.  Rolę głasków np. dla niemowlaka spełnia czuły dotyk matki, a dla dorosłego aktora aplauz widowni, dla ucznia mogą być nimi piątki i szóstki, a dla kierownika aktywność i zaangażowanie podwładnych. Głaskami są więc bodźce i reakcje w stosunkach z ludźmi. Pragniemy otrzymywać głaski, ale też możemy rozdawania je innym.  Wymiana głasków przypomina transakcję, stąd nazwa teorii - analiza transakcyjna.

Według Berne człowiek kontaktuje się ze swoim otoczeniem przy pomocy trzech płaszczyzn JA-RODZIC, JA-DZIECKO  i JA-DOROSŁY. Jakimi zachowaniami kierują poszczególne piętra naszego JA informuje poniższy schemat:

przygotowując sie do naszej nadchodzącej wielkimi krokami konferencji zapoznałem się z wynikami ciekawych polskich badań

wyszło autorce, że ten "kontrolujący" dorosły budzi w dzieciach ZNACZNIE większe poczucie bezpieczeństwa i... mniejsze poczucie wykluczenia.

Najgorzej wypadli nauczyciele (i jak mniemam rodzice) "liberalni" - "wolnościowi". Dzieci czują sie zbite z tropu i bez stałej opoki na której się można oprzeć.