Sytuacja na tyle niezręczna, że to ja /wych./ musiałam postawić dop. i w dodatku - córce koleżanki :(

Szukam wsparcia...  

Zdarzało mi się być w podobnej sytuacji.

Uczyłam dzieci koleżanek i różnie z tymi ocenami bywało.

Tylko jedna się na mnie obraziła, ale przynajmniej sama mogłam z czystym sumieniem w lustro patrzeć.

Wspieram.

a co to ma do rzeczy, że córka koleżanki? dla ciebie to uczennica, która ma mieć okreslony zasób wiedzy i umiejętności, jak go nie ma to ma dopa

o tym, że tak bedzie chyba wiedziała wcześniej?

czasami tak bywa, że dziecku coś nie idzie, nie musi być alfą i omegą

aha! Czyli szacunek dla Ciebie (hihihi).

Mamy dzieci koleżanek - czesm dostają po nosie niesłusznie od swoich kolegów, czasem mamy im robią niedobrą robotę.

Jest u nas taki słabeuszek, gdyby nie był - pewnie by rok gdzieś rok powtórzył. Ale choć mama milczy, to ją denerwują koleżanki wg niej za surowe dla syna. 

Nigdy nie zabiegałam o względy dla syna - dziecka z rodziny czysto nauczycielskiej (babcia, dziadek, ojciec, matka, ciotka, wuj...). Ale zawsze jako dyrektor staram się znależć pozytyw we wszystkich dzieciach także nauczcielskich. Wiem, że teraz rozpocznę burzę. Ale lekarze, prawnicy zawsze się wspierają, a my nauczyciela zawsze chcemy pokazać, że jesteśmy inni. Czy to OK w stosunku do innych nauczycieli. Mówie oczywiście o nauczycielach nieroszczeniowych, tych którym sami chcemy pomóc..

Ale przeceż jesteśmy Najlepsi i postepujemy zawsze OK............

Co to za kolega czy koleżanka, która nie pochyla się nad uczniem, TAKŻE nad synem czy córką koleżanki? Jeżeli dziecko z innych przedmiotów zdobyło 5, to jakie było wsparcie i sposoby motywacji na twoim przedmiocie? Poczytaj STATUT.

Jeżeli chodzi o mnie, to nie rozpoczniesz burzy - bardzo różnie jest. Czasem tak dziwnie, że trudno zrozumieć dlaczego. Moją córkę przeniosłam ze swojej szkoły do jednej z najlepszych szkól w kraju, choć wiedziałam, ze będzie olimpijką z 2 przedmiotów -  to jednak oddałam ją w cudze ręce. Nasze szkolne dzieci ja niszczyły, a ona się odgryzała. Mój syn wykorzystywał to, że był u nas, córka nie. Jest róznie - co dziecko, to problem. 

Uczyłam dzieci nauczycielskie - nigdy nie miałam żadnych problemów z rodzicami i pociechami niezależnie od  ocen i zachowania dzieciaczka.  Było nawet miło, gdy zapisywali do klasy, którą uczyłam. To szczególnie mobilizowało. Naprawdę.

1qaz, a skąd wiesz, że elwira takiego wsparcia nie udzieliła?

Może właśnie dzięki niemu dziecko ma dopuszczający zamiast niedostatecznego.

Czy uczeń posiadający wysoką średnią  nie może mieć trudności z żadnym przedmiotem? A może tak jest zajęty nauką kilku, że jeden sobie całkowicie odpuszcza i tworzą się z niego ogromne zaległości?

Mój omentarz był do Gabi.

Malgola, Jakie metody, formy pracy zgodnie ze statutem zastosował nauczyciel, aby wspomóc dziecko? JAk starał się zainteresować przedmiotem, nawiązać kontakt z dzieckiem i rodziną?

Dzięki, malgala. Minęło mi 30 lat w zawodzie, a 1gaz statut mi każe czytać :( Zwiodłam tym "szukam wsparcia"?

Zrobiłam wszystko, co było można, by uczennica miała dop. Wyniki egz. gim. potwierdziły niskie możliwości. Tyle, że po ludzku, źle się czuję, patrząc na świadectwo dziewczynki.   

1gaz - ładne, okrągłe zdania... Nieco sprzeczności:)

"Ja jako dyr nie chciałem ..."

"Nigdy nie upomniałam się o swoje dzieci..."

Zapewniam Cię - wszystkie metody, środki, formy itd. wyczerpane.

A może przyczyna bardziej złożona?

Też już ponad 30 lat w zawodzie jestem i niejedno widziałam i sama przerabiałam.

Może faktycznie część ocen po koleżeńsku naciąganych, może rodzice dziewczynki do elwiry zbytnią sympatią nie pałają i przy dziecku ją krytykowali i stąd awersja do przedmiotu?

Uczyłam własnego syna (nie było innego wyjścia) i w tej samej klasie syna koleżanki. Syn koleżanki nie potrafił zrozumieć, że mój nie zna zadań jakie będą na sprawdzianie (w I-III uczyła go jego własna mama i zawsze wcześniej wiedział co będzie). Mało tego, koleżanka od pozostałych nauczycieli zdobywała nie tylko przykładowe tematy prac klasowych i syna przygotowywała. Na dodatek była tak święcie przekonana o wyjątkowości swojego dziecka i jego idealnym zachowaniu, że niektórzy dla świętego spokoju zawyżali mu oceny. Ja tego nie robiłam. Wymagałam tak samo jak od pozostałych uczniów i dlatego byłam przez koleżankę wielokrotnie krytykowana. Efekt - chłopak odpuścił sobie mój przedmiot. Na jego szczęście tylko w klasie IV. Zobaczył, że nie ustąpię i w gimnazjum już normalnie na moich lekcjach pracował. Natomiast tam, gdzie od początku spotkał się z pobłażliwym traktowaniem, pozwalał sobie z każdym kolejnym rokiem pobytu w szkole na więcej, a mama też coraz więcej pretensji miała.

W zdecydowanej większości nie miałam jednak problemów z dziećmi koleżanek i ich rodzicami.

"Ja jako dyr nie chciałem ..."  TZN. ABY MOJE DZIECI MIAŁY TAK JAK DZIECKO TWOJEJ KOLEŻANKI,

"Nigdy nie upomniałam się o swoje dzieci..." I TEGO ŻAŁUJĘ, BO WIELOKROTNIE POKAZAŁBYM NIEKOMPETENCJE NIEKTÓRYCH NAUCZYCIELI,

"Zapewniam Cię - wszystkie metody, środki, formy itd. wyczerpane"- MOŻLIWE...

"Nigdy nie upomniałam się o swoje dzieci..." I TEGO ŻAŁUJĘ, BO WIELOKROTNIE POKAZAŁBYM NIEKOMPETENCJE NIEKTÓRYCH NAUCZYCIELI,"

A tego to już nie rozumiem.

Czy mając niekompetentnych nauczycieli i nic z tym nie robiąc, można czuć się kompetentnym dyrektorem?

1qaz, zdecyduj się i wybierz płeć ;-)

obojniaki są mało wiarygodne

do MALGOLA,

NIE JESTEM ROSZCZENIOWY RODZICEM, ALE JAKO DYR ZNAM SWOICH NAUCZYCIELI. 99% TO NAPRAWDĘ SUMIENNI, KREATYWNI NAUCZYCIELE, ALE JEST TEN 1% KTÓRY NIE PASUJE DO CAŁOŚCI I O NOM MÓWIĘ.

W KAŻDYM DZIECKU MOŻNA COŚ ZNALEŹĆ DOBREGO, JAK SIĘ NIE UCZY, TO NP. ŁADNIE ŚPIEWA, CZY TAŃCZY.... PAMIETAJMY O TYM...

NIE MÓWIĘ O CHORYCH RODZICACH, ROSZCZENIOWYCH, NASTAWIONYCH NA BRANIE.

 ALE W TEJ SYTUACJI JAKĄ MAMY NIE SĄDZĘ, ŻE JEST TO SPISEK - DZIECKO JEST DOBRE. MOŻE ZA DUŻO NAPISAŁEM, ALE MY NAUCZYCIELE NIE POTRAFIMY POMÓC SOBIE NAWZAJEM I TO CHYBA JEST NASZ PROBLEM.

mój nie. 

????

Ala, czy chcesz mi coś zaproponować, że dopytujesz się o płeć? :)

1gaz, nie musisz tak krzyczeć.

Fajnie, jak ma trudności z matematyką, to ocenę dzieciakowi dobrą postawię za to, że ładnie tańczy, bo przecież koleżance trzeba pomóc i dziecko "docenić".

Nie, wyobraź sobie, że nie postawię. Zrobi wszystko, żeby chociaż minimum z tej matematyki opanowało, a za taniec i śpiew niech ma nawet celujące oceny z wf i muzyki. Z matematyki sukcesem może być już dopuszczający.

Nie zrozumiałaś mnie.

Traktujmy dzieci nauczycielskie jak każde inne dziecko. Tylko o to mi chodzi. O tym chyba marzą niektórzy nauczyciele Uwierz mi, bo ja słucham nauczycieli.

elvira, widać, że

strasznie Cię to dręczy, a więc NA PEWNO nie jesteś w gronie tego 1% O KTORYM  PISAŁAŁEM. Pozdrawiam

"Nie zrozumiałaś mnie."

Na razie to widzę, że sam siebie nie rozumiesz. Z góry zakładasz, że to wina nauczyciela. No bo przecież nie może być inaczej, skoro dziecko ma wysoką średnią i tylko z jednego przedmiotu dopuszczający.

Kolejny krok to chcesz pomóc nauczycielom, bo może oni nie wiedzą jak dzieci nauczycielskie uczyć, albo nie są wystarczająco kompetentni.

Dalej tłumaczysz doświadczonym nauczycielom "oczywistą oczywistość", że jak dziecko jest w czymś słabe, to trzeba doszukać się jego mocnych stron w innych dziedzinach.

Następnie piszesz, że chodzi tylko o to, żeby dzieci nauczycielskie były traktowane w szkole jak każde inne dziecko. Czyli co? Z góry zakładasz, że elwira na tę dziewczynkę "się uwzięła" i złośliwie traktuje ją inaczej, skoro tylko u niej ma tak słabą ocenę? Ma sobie w związku z tym statut przeanalizować i przemyśleć swoje postępowanie.

Czy sądzisz, że gdyby nad tym nie myślała, gdyby nie próbowała wszystkiego, co była w stanie wypróbować, to napisałaby na forum, że jest jej z tym źle?

Ktoś tu chyba powinien sporo przemyśleć, ale to nie elwira tym razem.

Myślę, że jednak Elwira też...

Bo jeśli jest dyrektorem szkoły w której oceny się stawia po koleżańsku, to ma sporo do przemyslenia...

Jeśli jest dyrektorem i do tego  nauczycielem uczennicy, która tylko u niej ma ocenę douszczającą, a z pozostałych przedmiotów wystarczy na czerwony pasek,  to jednak znaczy,  że chyba coś nie tak z jej, jako nauczyciela,  strony ...

Jeśli nie jest dyrektorem, to myslenie może sobie odpuścić..., a dyrektor nad tym pomyśli i wyciągnie wnioski....(do dalszej pracy oczywiście)

a jakoś szczególnych powodów do przemyśleń nie widze- na tyle umie, więc tyle ma

w podstawówce byłem zasadniczo wzorowym uczniem (potem mi przeszło)

miałem prawie ze wszystkiego 5, ze 2-3 pewnie naciągane

i zawsze jedną 3

ten sam nauczyciel uczył mnie 3 przedmiotow 9nie wiem jak wtedy z kwalifikacjami było, ale chyba miał do nich bo nauczycielem był dobrym) - z pozostałych 2 miałem 5

nie sądze, by on jakos szczególnie przemyśliwal moją sytuację

ot- lubił mnie to i na 3 naciągnął

no, trochę lat minęło

przy takim poziomie kształcenia kadr i formalizowania wymagań niedugo inny specjaluista będzie w NZ od liter łacińskich a inny od tych z ogonkami

ale nie zmieni się raczej to przemyśliwanie

zwłaszcza nad solidaryzmem zawodowym w kontekście, ze dziecko koleżanki z pokoju nauczycielskiego ma 5 choc powinno 3 lub 3 choć powinno 5

w zależności od tego czy koleżanka to psiapsołka (wtedy 5), wredota której lepiej z drogi schodzić (5), dyrektor (5) czy tak jedna przemadrzała (wtedy 3) albo zahukana (3)

Skoro np. umie polski, matematykę i historię na 5, o michałkach w postaci muzyki, plastyki, techniki i wf, bo tam zależy wszystko od zaangazowania, a mniej od zdolności) nie wspomnę, to na ten przykład nie jest w stanie nauczyć sie przyrody? Trochę dziwne?

Chociaż...nie powiem mam artystów, w klasie III, którzy na sprawdzianie, przeprowadzonym przeze mnie, a przygotowanym przez nauczycielkę, starali mi się wmówić, że "...paani nas tego nie nauczyła... Wiadomo, pani główki nie otworzy i oleju nie naleje, ale to byli specyficzni uczniowie, którym do prymusów daleko, nawet na podstawie oceny opisowej...

elvira popełniła na pewno jeden błąd - szukała wsparcia na forum;-)

no to teraz ma sie pewnie jeszcze gorzej

A ja myślę, że elvira nie tyle wsparcia szukała, co może bardziej chciała się wygadać.

Chyba przyznacie, że nie jest to komfortowa sytuacja, gdy jako jedyna osoba stawiasz uczniowi słabą ocenę, a pozostali dobre, bardzo dobre i celujące. Wszyscy inni patrzą wtedy na ciebie jak na dziwoląga. Komentują, dopytują się dlaczego, próbują przekonywać żeby może dać wyższą.

A tu zaraz uwagi, że trzeba przemyśleć, że trzeba się przyjrzeć. To co, ta dopuszczająca tak nagle się pojawiła? Dopiero na koniec dziewczynka zaczęła mieć problemy z tym przedmiotem? Nie wierzę.

A gdzie do tej pory matka-nauczycielka była? Ocen nie widziała? Nie wiedziała, że dziecko ma problemy i trzeba jakoś mu pomóc, zmobilizować? Na co liczyła? Na to, że koleżanka pięknego świadectwa słabą oceną psuć nie będzie?

Nie wiem jak wy, ale ja dość sceptycznie nastawiona jestem do tych pięknych świadectw ze średnią 5 i wyżej, bez czwórek, że o niższych ocenach już nie wspomnę. Wybitnie i wszechstronnie uzdolniony uczeń nie trafia się znów tak często. A może to tylko w naszej szkole nie mamy do nich szczęścia, bo jak się gam pamięcią mogę się ich tylko kilku doliczyć. Owszem, zdarza się bardzo wysoka średnia, ale są tam i słabsze oceny również.

Tak bywa... Świadectwo ukończenia LO. Średnia 5,25. Same 5 i 6... No prawie... bo z jednego przedmiotu kończącego się w ostatniej klasie - dopuszczający.
Uczeń-Absolwent mówi: wszystko OK. Próbowałem poprawiać. Nie wyszło. Po prostu nie umiem... Bez żalu i pretensji do nauczyciela.
To nie bajka. Życie. Rok 2010.
Tak bywa...

Zgadzam się, że w ponadgimnazjalnych tak bywa, bo jeśli komuś nie zależy, więc odpuszcza z braku czasu, żeby doszlifować te, które będą brane przy rekrutacji na studia i do matury, najczęściej to odpuszczanie wiąże się z absencją na przedmiotach na których delikwentowi nie zależy (przerabiałam u moich latorośli). To nawet wydaje mi się całkiem normalne (znaczy odpuszczenie, bo z absencją walczyłam jak lew).

 Jedna nasza absolwentka taka z paskiem opowiadała mi, ile nocy zarwała w LO, żeby poprawić się z PO. Wydawało mi się to całkowicie nienormalne, bo do czego komu PO, nno może, ale nie wiem.... może do paska....

Jednak podstawówka to zupełnie inna inszość.

 Marek Hłasko, Piękni dwudziestoletni

Nie jestem pewien do dzisiaj, czy między fizyką, algebrą, matematyką i chemią zachodzi jakakolwiek różnica, i nigdy się tego nie dowiem. Nie wiem, czy czterdzieści dziewięć da się w ogóle podzielić przez jakąkolwiek cyfrę; jeśli to się w ogóle jakimś cudem uda, to na pewno nie mnie. Przez szkołę powszechną przepchałem się tylko dzięki temu, że nauczycielem matematyki był ten sam nauczyciel, który uczył języka polskiego. Kiedy w czasie wojny chodziłem do szkół sióstr zakonnych w Warszawie na Tamce, panował tam zwyczaj, że najgorszemu uczniowi przyczepiano olbrzymie ośle uszy z papieru; nosiłem je przez cały czas. Po wojnie, "jak wybuchła nowa Polska", sytuacja moja polepszyła się nieco; nie potrzebowałem nosić oślich uszu - po prostu stałem sobie w kącie, odwrócony twarzą do ściany. W tych warunkach ciężko nauczyć się czegokolwiek; ale do ósmej klasy dawałem sobie jakoś radę, "jadąc" na wypracowaniach z polskiego.